Samochód dzięki dodaniu trzecich drzwi posiadał nadwozie typu hatchback, zachowało ono wymiary pierwowzoru. W trzecich drzwiach montowano szybę o większej wysokości, co wpływało pozytywnie na widoczność do tyłu. Pojemność tylnego bagażnika wynosiła 110 dm³, po zdemontowaniu tylnej półki i złożeniu oparcia kanapy wzrastała do 480 dm³. Pod przednią maską zamontowano nagrzewnicę włączoną w obieg cieczy chłodzącej silnik. Istotnych zmian dokonano w silniku. Kadłub, głowica oraz miska olejowa zostały wykonany przy użyciu stopów metali lekkich. Średnicę tłoka zwiększono do 80 mm. W efekcie wzrosła objętość skokowa – do 703 cm³. Dzięki modyfikacjom podniesiono także stopień sprężania do 8,6. Zmieniono również wymiary i kształt krzywek wałka rozrządu i zaworów dolotowych. W układzie zasilania zastosowano nowy typ gaźnika. W układzie smarowania wprowadzono nową pompę oleju z kołami zębatymi o wewnętrznym uzębieniu. Dzięki wszystkim modyfikacjom silnik osiągał moc maksymalną 18,5 kW przy 4600 obr./min i maksymalny moment obrotowy 47 Nm przy 2500 obr./min. Zmianom poddano również tarczę sprzęgła, oprócz tego zmniejszono przełożenie przekładni głównej. W samochodzie montowano większe koła jezdne oraz zębatkową przekładnię kierowniczą z samoczynną regulacją luzu międzyzębnego. Fiat 126 Bis mógł rozpędzić się do 110 km/h, spalał przy tym średnio 5,5 l benzyny na 100 km. Silnik pojazdu ułożony był w pozycji leżącej i był niedostatecznie chłodzony, przez co stosunkowo łatwo się przegrzewał.
Samochód Fiat 126p Bis produkowany był przez zakład FSM w Bielsku-Białej w latach 1987-1991, do chwili uruchomienia produkcji modelu Cinquecento i przeniesienia tam produkcji wersji dwudrzwiowych.
Wyprodukowano około 190 361 sztuk Fiatów 126p BIS. W kolejnych latach było to: 1987 – ok. 23 432 szt. (obliczenia własne do sumy j.w.), 1988 – ok. 61 000 szt., 1989 – 57 596 szt., 1990 – 36 364 szt., 1991 – 11 969 sztuk.
Dodane przez mulek
